Wenkbrauwen on fleek met permanente make-up

Terug naar 2004. Ik ben de rupsvormige borstels boven m’n ogen he-le-maal zat. Ze stralen niks uit. En hee, wenkbrauwen zijn toch helemaal niet nodig als je ze d’r ook op kan tekenen? Ik zat vol in m’n gabberperiode en hoe minder haar hoe beter. Dus hup, vöt met de wenkies. Lekker strak lijntje tekenen met een potlood. Niet heel veel later kwam ik achter het bestaan van pmu: permanente make-up.

M’n moeder wilde dit ook wel en samen zochten we een adresje in Enschede. In die tijd best lastig, want rond 2004 was ‘t nog niet bekend. Ik weet niet meer hoe we erbij kwamen – ik denk Marktplaats – maar een paar weken later zaten we in een kamertje in een flat. Een verschrikkelijke ervaring. M’n wenkbrauwen waren ab-so-luut NIET recht gezet. Schots en scheef, het zag er niet uit. Oh. My. God. Dit is mijn aangezicht! Eenmaal thuis hebben we flink lopen boenen op m’n huid – met aceton en alcohol – en na veel pijn en moeite kwam de inkt er wel uit. Ik kan d’r nu nog steeds wel vervloeken. Ik heb hier nog wel foto’s van, maar die plaats ik niet… je mag zelf invullen hoe ‘t er uit zag.

Flink wantrouwend zochten we ‘n ander adres. En dat vonden we. In Deventer zat Linda met d’r salon LooXs aan huis. Linda won ons vertrouwen en hier zijn we tot aan 2013 met veel plezier naartoe gegaan. Ik vind ‘t sowieso een feestje als ik weer ‘verse wenkbrauwen’ krijg. Veel pijn doet ‘t niet hoor – het is soms doorbijten – maar dat moment dat je de deur uitstapt met verse wenkies… Heerlijk! Helaas stopte Linda met d’r salon en tsja… De jaren verstreken (4 om precies te zijn) en inmiddels liep Pim te ‘zeuren’ dat ik iets aan m’n wenkbrauwen moest doen. Gelijk had ‘ie ook hoor, ze waren inmiddels zo ver vervaagd dat ‘t er niet meer goed uitzag. Gelijk even die mythe ontkrachten trouwens: permanente make-up is niet volledig permanent hoor.

Fast forward naar nu, 2017. Ik ging op zoek naar een nieuwe salon. Eentje die bij voorkeur in de buurt zat. Via Google kwam ik uit bij de salon van Karin uit Haaksbergen. Mooi dichtbij én een goed digitaal portfolio. Ik stuurde haar ‘n bericht en al snel kon ik op een intake-gesprek komen. Het klikte meteen! D’r salon zag er goed uit, het voelde zen (incl. rustige muziek en een heerlijke geur) en haar manier van werken stond me aan. Pim was mee (voor mentale steun) en ook hij was enthousiast. Vijf weken later, gisteren dus, kon ik terecht. De zomer zat er tussen en ik had de opdracht gekregen om m’n wenkbrauwhaar te laten groeien. Nu denk je vast ‘huh’, maar ja… ik schoor ze altijd weg. Schoor dus, want ik heb netjes geluisterd en ik heb nu weer wat wenkbrauwharen. Ik wilde ‘n strakke, ingevulde wenkbrauw (strokes passen niet bij mij, vind ik zelf, en ik heb ‘t altijd zo gehad) and so it started. Alles werd uitgemeten. De afstand wenkbrauw – neus – oog – en wie weet wat nog meer. Ik heb genoten van de aanpak en Karin is ook nog ‘ns heel gezellig! Het resultaat is geweldig (zie onderstaande Snapstory). Eind september ga ik voor een tweede afspraak, de finishing touch. Het eindeffect moet een beetje ‘poederig’ ombre worden. Nu eerst dit even laten genezen en vooral GENIETEN van m’n nieuwe brows.

Tijdens de sessie

Snapchat Story

Bekijk ook de Snapchat Story die ik die dag maakte van ‘t tatoeëren. Niet zo spannend hoor, maar op ‘t einde zie je ‘t eindresultaat. Met Snapchatfilter, dat wel.

Dit is géén sponsored post – dit is het gratis levensverhaal van m’n wenkbrauwen. 

Leave a Reply